marion manders springt in de lucht naast geranium en voor vijver binnenhof

Kruip nooit achter een geranium

“Als je vijftig wordt is je blik opeens gericht naar de andere kant; die van de ouderen.” Zo begint de inleiding op de achterkant van het boek “Kruip nooit achter een geranium.

Ik kreeg de tip om dit boek eens te lezen. Met de mooie dagen van de afgelopen week ben ik achter in de tuin, onder het afdak, op mijn bankje in dit boek gedoken. Nooit had ik gedacht een boek te lezen over 70+ vrouwen. Voor mij lag dat ook altijd heel ver weg want wat moest ik met vrouwen van ver over de zeventig?

 

De moderne zeventig plus vrouw

Het is de protestgeneratie, de babyboomers, geboren tussen 1941 en 1955 en opgegroeid tijdens en na de oorlog. De vrouwen uit deze generatie moesten hun vrijheden bevechten en deden dat dus ook voor ons. Ze studeerden, werkten en bleven dat doen na de geboorte van hun kinderen. Hun generatie ging als eerste aan de pil.

Ze doen wat ze leuk vinden omdat ze de juiste keuzes gemaakt hebben in hun leven en het roer hebben omgegooid als dat nodig was. Ze zijn onafhankelijk en niet bezig met een pensioengerechtigde leeftijd. Deze vrouwen werken, horen erbij en doen er toe.

Barbara Beukering, journaliste, is in gesprek gegaan met deze dames op leeftijd en maakt er in dit boek een mooi respectvol verhaal van.

 

Dorp of stad

Aangezien ik zelf nu ook naar die andere kant van vijftig ben gegaan, ben ik wel meer geïnteresseerd geraakt op welke manier vrouwen ouder worden. En dan nog vind ik zeventig een ver van mijn bed show.

Dat komt natuurlijk ook door het beeld dat ik er bij heb. De manier waarop ik geconditioneerd ben in mijn visie op oudere vrouwen. Ik ben opgegroeid op het Noord-Limburgse platteland en dus niet in de stad. Daar zit al een verschil in het beeld dat ik heb. Mijn beeld dat als kind is ontstaan hoe de meeste oudere vrouwen er uit zien in mijn omgeving en hoe ze zich door het leven bewegen.

Neem bijvoorbeeld mijn oma’s. Het contrast tussen mijn dorpse oma en mijn stadse oma kon niet groter zijn. Mijn dorpse oma heette Marie en liep de hele dag in een keukenschort rond. Door haar ben ik mede opgevoed. Mijn stadse oma heette Anthonia, getrouwd geweest met een zakenman en droeg mooie kleding, sieraden en opgestoken haar in een knotje. Onder haar knotje zaten haar lange blonde haren. Op latere leeftijd nipte ze de hele dag aan haar borreltjes. Dit zegt natuurlijk niets over hun intelligentie maar wel over de leefomgeving in het algemeen. Dit zag je niet in de omgeving waar ik opgroeide.

Mijn moeder, geboren op het platteland, heeft altijd een hele moderne vrijgevochten gedachte gehad. Eigenlijk had ze in de stad geboren moeten zijn in plaats van op een boerderij. Haar grootste droom was naar de toneelschool gaan maar in plaats daarvan kreeg ze een melkemmer in haar handen gedrukt. Een beetje het petticoat verhaal.

Mijn vader had wel een stedelijke achtergrond. Maar hij kwam dus in een dorp wonen en werd agrariër. In hun goede jaren zag ik wel hun moderne kijk op de wereld doorschemeren in hun kleding, gedrag en opvattingen. Ik hield er wel van. En daarbij is er geen goed of fout want ik woon zelf ook met veel plezier in een dorp waarbij ik tegenwoordig steeds nieuwsgieriger word naar het wonen in of bij een stad.

Kansen, mogelijkheden, kleding en sieraden

Laatst sprak ik iemand van vroeger die zei dat mijn ouders voor die tijd altijd zo modern waren. Ik ben daar best trots op.

Ik hou ook van een wereldse kijk op de wereld. Ik hou van reizen, van kansen en mogelijkheden, culturen en een open-minded zonder vooroordelen. Toen mijn ouders jong waren viel je in een dorp op als je goed gekleed ging, mooie sieraden droeg (zelfs mijn vader) en af en toe een andere auto had. Dat deden ze toen vooral in de grote stad.

 

En dat is nou precies wat mij zo aansprak in de geweldige zeventigplus vrouwen in dit boek.

Mooie kleding en sieraden oftewel goed voor jezelf zorgen.

Open-minded oftewel luisteren en iedereen in zijn waarde laten maar wel je eigen plek innemen.

Kansen en mogelijkheden oftewel niet opgeven of stoppen ongeacht je leeftijd en wat men er van vind.

Dit zijn mijn rolmodellen en ze doen mij aan mijn moeder denken. Had mijn moeder zich helemaal ontwikkelt zoals zij had gewenst dan had ze zo in dit rijtje gekund.

 

Wie zijn deze zeventig plus vrouwen

Hedy d’ancona (80) , Marjan Berk (80), Noraly Beyer (72), Ireen van Dithuyzen (77), Coot van Doesburgh (74), Annemarie Joritsma (68), Neelie Kroes (77), Ans Markus (71), Nelleke Noordervliet (72), Annemarie oster (75), Jacquelien de Savornin Lohman (84), Wouke van Sterrenburg (71), Gerdi Verbeet (67) en Olga Zuiderhoek (71)

  • Ireen van Dithuyzen maakte op haar 76e nog een documentaire
  • Marjan Berk is nu op haar 85e nog actief als schrijfster
  • Annemarie Oster speelt op haar 75e nog toneel
  • Neelie Kroes vliegt op haar 77e over de wereld en bekleed diverse functies
  • Coot van Doesburgh schrijft op haar 74e nog liedjes
  • Olga Zuiderhoek (71) is nog actief als actrice
  • Wouke van Sterrenburg op haar 71e nog af en toe te zien als politiek verslaggever
  • Hedy d’ancona strijdt op haar 80e voor de emancipatie van ouderen
  • Noraly Beyer (72) Vervulde in 2018 de rol als verteller in the passion

 

In dit boek wordt geen onderwerp ontweken. Hoe denken ze over werken en studeren, kinderen en kleinkinderen, Gezondheidskwaaltjes, Botox, Seks, Vetrolletjes, decolleté en kipfiletjes, Relaties en vrienden, het heft in eigen handen nemen of het roer om gooien.

Het maakt mij vrolijk en het was een genot om te lezen.

 

Wij hebben het te druk

Het meest hilarische van dit hele verhaal vond ik de opmerking van de drie vrouwen die niet aan het boek konden meewerken om de volgende reden:

Citaat: “Sonja Barend (77), Ria Bremer (77) en Erica Terpstra (74) hebben het allemaal te druk.”

Zie je die cijfers tussen de haakjes? 77, 77 en 74 en ze hebben het te druk! Geweldig toch.

Deze vrouwen zijn dus nog zo actief met hun eigen boek promoten en door het land reizen voor hun tv programma’s en werk dat ze geen tijd hebben voor een interview.

Deze vrouwen hebben echt een leven en zitten dus niet achter de geraniums! Dat zullen ze ook nooit doen. Waarschijnlijk hebben ze ook niet met hun partner, als ze die al hebben, samen dezelfde fiets en regenjas uitgezocht. Het beeld van de zeventig plus vrouw heb ik helemaal bijgesteld. Het is of ik er een groep vriendinnen bij heb gekregen die nog nooit van mij hebben gehoord. Ik vind ze stoer en het zijn mijn rolmodellen.

Als mijn houdbaarheidsdatum zo ver reikt wil ik op deze manier zeventig worden. Zoals deze moderne, leuke, gezonde, sociale, geestige, slimme, pittige, geliefde en mooie zeventig plus vrouwen.

 

Marion

 

1 antwoord

Trackbacks & Pingbacks

  1. […] Ga jij de volgende keer als je naar een feest gaat bij je oude vertrouwde groepje zitten of ga je eens een gesprek aan met een vreemde? Het klinkt als zo’n BucketList agendapunt: “ga elke dag in gesprek met een vreemde”. Maar er zit wel waarheid in deze quote. Achter een geranium kruipen kan altijd nog. […]

Reacties zijn gesloten.